Poprzednio...
Gratulacje.
Znaleźliście prawdziwego Omeka.
Wotanie widzą was jako drapieżników. Nie znają was z innej strony.
Omekowie nie spożywają już niższych ras,
ale to nie twoje zmartwienie.
Chcę odzyskać córkę.
Oto moja propozycja. To miasto potrzebuje gulanitu.
Proponuję podział gulanitu po połowie.
My udostępniamy kopalnie, ty - sprzęt i wszyscy zadowoleni.
Nie jesteś zabójcą.
Nie wiesz, jak to jest, w kogo się wtedy zmieniasz.
Lepiej, byś nie wiedział.
Co się stało?
Broń mi się zacięła.
- Kto to? - Patrol KW.
Zabijesz tego człowieka w zamian za życie twojego męża?
Nie!
Rodzina jest na tym świecie wszystkim, Alak.
Jestem matką Christie.
- Możesz na mnie polegać. - Chciałbym.
Pilar?
Nie!
Pilar!
Ej, wy tam! Proszę! Ona zabrała mi syna.
Oboje będziecie moimi szpiegami.
Na pewno się zastanawiacie, gdzie jest haczyk. Bebe?
STRÓŻ PRAWA
„Statek zadrżał i zaczął się rozpadać, gdy ogarnął go monsun terraskał.
„Kaziri przeszła w tryb samozniszczenia.
„Zraniony i krwawiący Nolan nie mógł się z niego sam wydostać.
„Irisa wyniosła go więc na własnych barkach.
„Jego gorąca, ludzka krew mieszała się z jej krwią,
„gdy niosła swojego przybranego ojca w bezpieczne miejsce.
„Ku wolności.
„Ku Defiance”. Chcesz książkę? Masz. Nie!
Najbardziej lubię fragment, w którym wyrzynasz batalion republiki
i idziesz po nim jak po schodach.
Nieważne. To śmieć.
Nie ma mowy.
Tata czyta.
Wyłączyliśmy sieć, by wpuścić wóz z zaopatrzeniem,
i nagle pojawiła się terenówka i rozwaliła bramę.
Ma oznaczenia KW. Jedzie prosto do miasta.
Zbliża się pojazd!
Strzelać na rozkaz.
Czekać.
Nie strzelać!
Co to miał być za dziki wjazd?
Mój mąż pilnie potrzebuje pomocy lekarskiej. Proszę.
Mogłem cię zastrzelić.
Dźgnąłem Liberatę majchrem w gardło,
ale narobił dość hałasu, by zwrócić uwagę strażników.
Uciekliśmy do pojazdów, przez otwarty teren.
Kule świszczały nam nad głowami.
Cudem dotarliśmy do samochodu.
Wciągnąłem Stahmę, ale Alak...
Alak zniknął.
Szukaliśmy go przez całą noc, ale gdy nastał dzień...
Musieliśmy odjechać.
Modlimy się do Rayetso,
by Alak i dziecko znaleźli drogę do domu.
Spokojnie.
Bo rozprujesz sobie szwy.
Wyzdrowieje.
Dzięki, doktor.
Nie zrobiłam tego dla ciebie.
Wiecie, gdzie jest ich obóz?
Gdzieś w dolinie Bordeen.
Pół dnia drogi od Defiance.
- Jak duży był ten oddział? - Co najmniej setka.
Oboje mieliśmy opaski na oczach.
Opuściliście miasto z Rafe'em McCawley.
Co się z nim stało?
Rafe, Christie i Quentin nie żyją.
Te wotańskie świnie
wyrżnęły całą naszą rodzinę.
- Wszystkich. - Nie.
O nie.
Nie!
Niezły arsenał.
Jestem duży. Mogę dużo unieść.
Wiem, że cię to boli.
Ach tak?
Tak. Znam McCawleyów od dawna.
Rafe był moim pierwszym przyjacielem w Defiance. Niańczyłam Christie.
Ale nie możemy się mścić.
Dzięki za poradę.
Masz zrobić rozpoznanie.
Jasne? Masz sprawdzić oddział, ich liczbę i uzbrojenie,
i masz tutaj wrócić w jednym kawałku.
O to się nie martw.
Nie muszę ci mówić, że jedziemy do gniazda zabójców.
To nie mów.
Nie możesz mnie zawieść.
Nie bądź głupi.
Nareszcie w domu.
Nie czuję się jak w domu.
- Sprawdzasz, czy wanna nie przecieka? - Favis...
Tak bardzo mi wstyd.
Nie szkodzi, kochana.
Kanalizacji trzeba używać.
Jeśli mogę spytać, znaleźliście Alaka?
Owszem.
- Nic mu nie jest? - Na razie.
Andina, przygotuj nam kolację.
- Czemu jej zdradziłeś, że Alak żyje? - Jest nam oddana. Można jej zaufać.
Nikomu nie możemy zaufać.
Jeśli nas złapią, skażą nas na śmierć za zdradę.
Rahm Tak zabije Alaka.
Nasz wnuk zostanie sierotą.
Mam poderżnąć Andinie gardło?
Czy to cię uszczęśliwi?
- Andina! - Jesteś dzieckiem.
Chodź tutaj, proszę.
Jestem przestępcą. Wiem, komu mogę zaufać, a komu nie.
- Tak, Favi? - Wynoś się!
Przybyliśmy do tego miasta z niczym.
Robiłem wszystko, by utrzymać i chronić naszą rodzinę.
Mam zamiar to robić nadal, a ty masz się nie wtrącać.
Będziesz się znowu kąpać sama,
czy pomożesz mi wejść do tej gwoking wanny?
Jesteśmy blisko.
To wizytówka Rahmy Taka.
Lepiej ich pochowajmy.
Wezmę łopatę.
Nolan, uwaga!
Siema, stary.
Chcesz się napić? Mam flaszkę w bagażniku.
- Nic wam nie jest? - Póki co nie.
Te lasy są niebezpieczne.
Weźcie wóz. Pojedziemy do mojej chatki.
Chodźcie ze mną, jeśli chcecie żyć.
Tylko sprawdzam, czy dotarłaś bezpiecznie.
Oczywiście, że tak.
Na pewno dobrze schowałaś transmiter?
Pewnie.
Pamiętaj, od północy musi być odsłonięty.
Nie zapomnij im przekazać, że Nolan jedzie w ich kierunku.
Ty się zajmij swoją robotą, a ja się zajmę swoją.
Jasne.
DOLINA BORDEEN 322 KM NA ZACHÓD OD DEFIANCE
To mojego taty?
To było twojego taty.
Właśnie przyszło.
Nie uwierzysz, Alaku.
Wbrew mojej niskiej opinii o twoich rodzicach
udało im się stworzyć kanał komunikacyjny.
Ostrzegli mnie też, że stróż prawa z Defiance
właśnie do nas jedzie. Opowiedz mi o nim.
Nigdy go nie spotkałem.
Zawsze się starałem unikać kłopotów.
Dziwaczne z ciebie stworzenie.
Widzę w tobie nieco wyrafinowania Shanje Liro,
zwłaszcza w silnej linii szczęki
i w grzbiecie nosa.
Ale też widzę arogancję z kasty twego ojca, Yuke Liro.
Godna pożałowania kombinacja cech.
Daruję ci ten jeden błąd.
Zacznijmy od nowa. Opowiedz mi o stróżu prawa.
Nazywa się Joshua Nolan.
Joshua Nolan? Rzeźnik z Yosemite?
Aha.
Właśnie.
Najbardziej przerażający morderca na tej planecie.
Gdy tu dotrze, rozerwie ci jekking gardło!
Byłem w Yosemite.
Był tam piękny wodospad.
Poczerwieniał od krwi Wotan
na wiele dni po tym, jak Joshua Nolan wymordował moich towarzyszy.
Dobrze będzie znów go zobaczyć.
Co robi para Łowców Arki na największym zadupiu w Oklahomie?
Szukamy obozu, z którego przyszli ci żołnierze.
Szukacie Kolektywu?
Życie wam niemiłe?
Lubię dreszczyk ryzyka. Co pani o nich wie?
Kolektyw zrobił sobie biwak w pobliżu grzbietu Pallahas.
Zakradam się do nich, bo rosną tam jeżyny.
Zabawne, dla jakich rzeczy ryzykujemy życiem.
- Pokażę wam drogę. - Będziemy wdzięczni.
Pani dziecko się obudziło.
Cześć.
Znalazłam go w Freeman w stanie Kansas kilka miesięcy temu.
Miasto najechał Kolektyw.
Zabili wszystkich. Mężczyzn, kobiety i dzieci.
Ale przegapili tego gnojka. Ma silny instynkt przetrwania.
Nigdy nie płacze, nawet jak jest głodny i marznie.
Jak się nazywa?
Przezwałam go Miś, bo hibernuje jak niedźwiadek.
To nie jest miejsce dla niemowlaka.
Zawieziemy was w cywilizowane miejsce.
A dokąd jedziecie?
Na wschód. Do Defiance.
Defiance?
Zawsze chciałam tam pojechać,
zobaczyć ten wielki łuk.
Jestem za.
Ciepłe schronienie, dość mleka w proszku dla Misia.
Jeśli będzie trzeba, możecie mnie przywiązać do maski.
Nie ma takiej potrzeby.
Wyruszamy o brzasku. Trzymaj, na wszelki wypadek.
Nie zawiodę cię.
Do twarzy ci w odznace.
Co ty robisz?
Zabieram osobiste przedmioty ze swojego wozu.
Ukradłeś ten wóz KW, a oni go ukradli republice.
To zdobycz wojenna i należy do miasta, tak jak ta broń.
Dlatego wybrałem ten pojazd. Przed ucieczką
widziałem, jak żołnierze w nim ukryli broń.
Będę z tobą szczery.
Interesy trafił shtak, gdy byłem nieobecny.
Ta broń pomoże mi w odzyskaniu władzy nad przestępcami.
Przykro mi z powodu tego, co przeżyłeś,
ale jeśli zaatakuje nas KW,
przyda nam się każdy pistolet, każda strzelba i proca.
Ocalone życie wymaga spłacenia długu.
Wiesz, co to oznacza?
Masz zbyt ciężki akcent dla mych ludzkich uszu.
Pamiętasz noc masakry w obozie Reverie.
O mało tam nie zginęłaś.
Ocaliłem ci życie. Teraz możesz mi się odwdzięczyć.
Proszę cię tylko, byś odwróciła wzrok.
- Przepraszam. - Przykro mi, ale nie mogę.
Do widzenia, pani szeryf.
Datak.
Stój.
Nie strzelisz kalece w plecy, prawda?
Owszem, strzelę.
Zbyt sobie cenisz honor, skarbie.
Ostatnie ostrzeżenie.
Rzadko kiedy rozkazywanie mi kończy się dobrze.
Łamiesz mi serce.
Zawsze czułem pewnego rodzaju więź z tobą.
Zamknij się.
Grzbiet jest kilka klików na północ stąd.
Prowadzi tam droga, ale nieco zarosła.
Nieobeznanym ciężko po niej jeździć.
Może lepiej ja poprowadzę. Daj mi kluczyki.
Skrzynia ciężko chodzi. Ciężko wyjść poza drugi bieg.
Naprawdę umiem dobrze prowadzić.
Nie ma potrzeby. Dam radę.
Proszę ostatni raz.
Chcesz kluczyki? Będziesz musiała mnie zabić.
Trzeba włożyć specjalną część, by to strzeliło.
Daj mi to.
Buty Rafe'a McCawleya. Dziecko jest pół-Kastitjanem.
Nie trzeba Indogena, by się domyślić, kim jesteś.
Miło cię poznać, Pilar.
To dziecko to jedyny ocalały członek mojej rodziny.
Dajcie mi je nieść.
Dziecko, które porwałaś?
Dziecko, które ocaliłam.
Nie jestem przestępcą.
Próbowałaś mnie zabić i ukraść mi samochód.
Bo ci nie ufałam. Ty też mi nie ufałeś,
inaczej nie dałbyś mi niesprawnej broni.
- Jesteśmy kwita! - Już dobrze.
Proszę, tylko nie kajdanki.
Wotańscy kapłani mnie skuwali, robili ze mną straszne rzeczy.
Ja tylko... Dziecku trzeba...
Chodź tutaj!
Jeszcze jedno słowo i zaknebluję cię skarpetką.
Pojedziecie z nami do Defiance. Tam wszystko ustalimy.
Do tego czasu uspokój się i współpracuj.
- Nie! - Dajcie mi go.
- Dajcie mi go potrzymać! - Hej!
Nie zabijaj jej.
Nie zabijaj.
Nie miałem takiego zamiaru.
No dobra, wrócimy po was.
Idziemy.
Ej, co ty robisz?
Nie możemy zostawić dziecka.
Czemu nie?
- Jest zadowolony. - To dziecko.
I? Gdzie by miało pójść?
To dziecko.
Jesteś strasznie wymagająca.
STRÓŻ PRAWA
- Witaj, Dataku. - Amanda.
Gdy jechałem do Defiance,
widziałem wspaniały łuk na niebie
i myślałem, że oznacza on schronienie.
Że wracam do domu.
Żadna z wielu ran, które mi zadano,
nie boli tak bardzo jak nikczemność,
z jaką mnie potraktowała śliczna stróżka prawa.
To był sarkazm. Amando, jesteś profesjonalistką.
Chcesz się jeszcze pożalić?
Drogo zapłaciłem za ten arsenał.
Torturowano mnie i upokarzano.
Możliwe, że mój syn nie żyje.
Zasłużyłem na tę broń.
Mamy własny arsenał pełen broni.
Myślisz, że siedzisz tu całą noc przez jakieś strzelby?
W takim razie dlaczego?
Wciąż jesteś wściekła z powodu siostry.
Gdy cię nie było,
codziennie czekałam na wiadomość, że ty lub Stahma
zginęliście na Złych Ziemiach. Najlepiej oboje.
Wymarzyłam sobie,
że była to bardzo powolna i bardzo bolesna śmierć.
Ale wróciliście.
A ja mam dylemat.
Albo zrobię wszystko, byście zapłacili za Kenyę...
albo możemy żyć dalej.
Jeśli mnie zapewnisz, że poświęcisz się dla Defiance...
Jeśli przysięgniesz, że okiełznasz przestępców, by działali
dla dobra wspólnoty...
Jeśli obiecasz, że nie wejdziesz mi w drogę i że nie pożałuję tej decyzji...
Przysięgam lojalność Defiance i jego mieszkańcom.
Po angielsku.
Obiecuję.
- W porządku? - Wypuść go.
Biorąc pod uwagę naszą umowę, ta broń bardzo by mi się przydała.
Wykluczone.
Cała broń zostanie zabezpieczona tutaj,
w miejskim arsenale,
i pomoże nam zwyciężyć wojnę.
To ludzka zabawka. Dla dzieci.
- Znasz nasz język. To niezwykłe. - Tylko trochę.
W szkole uczyliśmy się waszej literatury.
Najbardziej podobały mi się wiersze Lutenn.
„Światło czystej prawdy. Twój pocałunek unosi mnie nad stację”.
„Nie pozwól mi zwiędnąć w ciemności”.
- Recytacja godna najwyższej oceny. - Czy twoje kastitjańskie niewolnice
sprzed Oświecenia
nie były zobowiązane do recytacji waszej poezji?
To był mroczny rozdział naszych dziejów.
Na szczęście od tamtej pory dojrzeliśmy.
Ewoluowaliśmy.
Inni nie chcą o tym zapomnieć.
Obawiają się nas.
Ale ty nie.
Być może powinnam.
Bajki mojego dzieciństwa opisywały Omeków
jako Wielkich Czarowników.
Legenda mówi, że jeśli jakaś dziewczyna napotka Omeka,
zakocha się w nim do szaleństwa
i przepadnie na zawsze podczas Żniw Lęku.
Ale to tylko bajki dla dzieci, nieprawdaż?
Nigdy nic nie wiadomo.
Nazywam się Eksu Tsuroz T'evgin.
Jak mam nazywać ciebie?
Stahma.
Co cię tu sprowadza, Stahmo?
Zioła łagodzące ból. Dla mojego męża.
Być może pomożesz mi w zakupach.
Szukam rzeczy zwanej „słodką bułką”.
Ludzie to lubią.
- Ale... - Ale co?
Jako znawczyni ciał
wydaje mi się, że Omek wolałby coś bardziej wytrawnego.
Pamiętam to uczucie,
gdy arki w końcu opuściły orbitę Casti.
Tę ulgę.
Pewność, że nie zginiemy od żaru własnego słońca.
Nadzieję na nowy początek.
Mój lud też czuł nadzieję. Ale tylko przez chwilę.
Co się stało ze statkami Omeków?
Padły ofiarą sabotażu.
Nasi przywódcy mówili, że wasze statki zawiodły.
Okłamali was.
Kolektyw Wotan wysłał sabotażystów,
zmiennokształtnych Indogenów, na misję samobójczą.
Wotanie bali się, że Omekowie wykradną im tę planetę,
ich nową ziemię obiecaną.
Podłożyli bomby i zniszczyli statki od wewnątrz.
Ale ty przeżyłeś.
Mieliśmy szczęście na Tsurozie.
W czasie wybuchu byliśmy z córką w przestrzeni kosmicznej.
Ochroniły nas skafandry.
Udało nam się naprawić kadłub.
Reszta załogi statku zmarła od promieniowania.
Och, Rayetso.
Tak mi przykro.
Czyli ty i twoja córka jesteście ostatnimi z waszej rasy?
Nie wiem. Jak naprawimy statek i uzupełnimy paliwo, odlecę.
Jeśli przetrwał ktoś jeszcze, znajdę ich.
Nie chcesz się zemścić na Wotanach?
Zemsta to luksus, na który mnie nie stać.
Przede wszystkim zależy mi na tym, by zdobyć gulanit,
zasilić statek, naprawić go i odbudować moją rasę.
Kiedyś pogardzałam ludźmi.
Różowi obcy, traktujący nas jak zwierzęta.
Trzymający nas w obozach, bez jedzenia i leków.
Ale teraz jesz i pijesz wśród nich, jak gdyby nigdy nic. Czemu?
Zakochałam się w jednym z nich.
Być może o tych ludziach można się wiele nauczyć.
Mogłabym ci w tym pomóc.
Nauczyć ich kultury.
Ponad setka żołnierzy.
Szesnaście pojazdów.
Nawet ściągnęli jakiegoś Wolgana.
O nie.
- Co jest? - Mają przecinacz.
Wotańska artyleria dalekiego zasięgu.
Służy do niszczenia sieci utrzymania.
No dobra.
Idziemy.
Musimy ostrzec Amandę.
- Musimy to wysadzić. - To tylko zwiad.
Zmiana planów.
Mamy sześć granatów.
Pójdę do obozu i podłożę je pod czołg.
Ty mnie osłaniaj.
Lepiej ja pójdę.
- Czemu? - Bo jeśli zobaczą człowieka,
od razu podniosą alarm. Ja się mniej wyróżniam.
I ta decyzja nie ma nic wspólnego ze strzelaniem?
Ty lepiej strzelasz.
Ja szybciej biegam.
Bardzo ładnie, młoda.
Pomóc ci w czymś?
Cicho, karzełku.
Śpij dalej, jasne? Dobranoc, pchły na noc.
No dobra.
Właśnie tak, młoda.
Rób swoje.
Hargyi! Intruz! Hargyi!
Ej, co się dzieje?
Co się tam dzieje?
Nie podchodź.
- Myślisz, że się ciebie boję? - Cofnij się.
Nie zastrzelisz babci tego biedaka.
- Nie przy nim. - Dzieci to zaskakująco odporne bestie.
Joshua Nolan!
- Irisa. - Gdzie jesteś?
Wysyłasz dziecko, by odwaliło niebezpieczną robotę?
Kiepski z ciebie rzeźnik, co?
Jesteś zwykłym kotletem!
Pokaż się nam,
bo zobaczysz, kto tu jest rzeźnikiem.
Jam jest Rzeźnikiem...
- Co to za miejsce? - Tulsa, generale.
Jam jest Rzeźnik z Tulsy!
Irisa!
Śmiało, zrób to. Niczego nie żałuję.
No już, na co czekasz? Zabij go.
Wahasz się?
Muszę przyznać, że jestem zaskoczony.
Zrób to.
No nie.
Missisipi dwa. Okej.
Jakim cudem spudłowałeś?
- Nie powinieneś oddawać im Misia. - To jego dziadkowie.
Tak samo jak Pilar.
- Myślisz, że nie żyje? - Pewności nie mam.
Ale nawet jeśli wciąż się tam włóczy, dziecko jest bezpieczne.
Dopóki Rahm Tak tu nie dotrze.
Nie rób tego.
Miałaś go w ręku.
Dowódcę wroga.
Gdyby nie twoje wahanie, Rahm Tak mógłby być już trupem,
a Defiance byłoby dużo bezpieczniejsze.
To wojna, dzieciaku. A na tobie nie można już polegać.
Joshua Nolan...
- Co? - Favi, otrzymaliśmy wiadomość
- od Dataka i Stahmy. - Oby dobrą.
Udało im się podrzucić zaatakowaną pasożytem broń
do miejskiego arsenału.
Cały zapas broni miasta został zniszczony.
To nie wystarczy.
Joshua Nolan ma wiedzieć, że nie wywinie się tak łatwo.
Chcę, by Rzeźnik i jego shtake miasteczko
na zawsze mnie zapamiętało.
Trzeba nimi trochę potrząsnąć.
Co napisał?
Co? O co chodzi?
Czego chce ten szaleniec?
Mamy wysadzić Łuk Saint Louis.
Tekst polski: Joanna Kaniewska